Kom uit de kast! Goed voor u.
donderdag, maart 24, 2011 at 1:43PMEen prikkelende titel werkt altijd goed. En in dit geval is het nog de waarheid ook! Natuurlijk is niet iedereen homosexueel, maar we kunnen allemaal iets heel belangrijks leren van homo's die openlijk voor hun geaardheid uitkomen.
In zijn boek 'The Lavender Road to Succes' heeft Kirk Snyder onderzoek gedaan naar het salarisverschil tussen homosexuelen die uit de kast waren gekomen en homo's die niet uitkwamen voor hun geaardheid. Het verschil was niet gering.
The Lavender Road
Gemiddeld hadden homo's die uit de kast waren gekomen, een 50% hoger salaris dan homo's die niet uitgekomen waren. Wat is hier aan de hand? In de kern spelen er twee zaken.
Wie openlijk homo is, hoeft geen energie meer te steken in zich anders voor te doen dan hij/zij is én is niet meer bang om ontmaskert te worden. Op de werkvloer zijn ze dan ook productiever en relaxter. - Wie zijn geaardheid verbergt, krijgt problemen in de communicatie. Gesprekspartners voelen dat je niet congruent bent, dat je iets verbergt, dat je niet authentiek bent. Je bent dus maar beperkt in staat om echt contact te hebben met de ander.
Meer dan geaardheid alleen
Het uitkomen voor wie je in de kern bent, gaat verder dan geaardheid alleen. We zijn niet allemaal hetzelfde, we zijn niet allemaal 'normaal'.
In 1994 verscheen het boek The Bell Curve van Herrnstein en Murray. 
In dit boek werden mensen op basis van IQ ingedeeld, wat leidde tot de zogenaamde Bell curve die we hiernaast zien. Het midden van de klok bestaat uit normale mensen en links en rechts zien we de mensen die daar sterk van afwijken. Dit gaat uiteindelijk natuurlijk verder dan IQ alleen.
De praktijk van de postindustriële werkvloer is ingesteld op 'normale' mensen. Mensen die voorspelbaar zijn, die reageren en functioneren binnen duidelijke grenzen. Dat werkte vroeger prima, maar begint aardig in zijn voegen te kraken.
Met de toenemende zelfontplooiing en individualisering zijn mensen zichzelf aan het (her)ontdekken. Ze komen er steeds vaker achter dat ze helemaal niet zo gemiddeld zijn. De één staat te boek als ADHD'er, de ander gaat toch wel aardig richting Asperger en een derde is hypersensitief. Opvallend bij al deze zaken is dat er geen harde, wetenschappelijke lijn te trekken valt voor deze labels. Het is een optelsom van eigenschappen waardoor er mogelijk sprake is van een bepaald etiket. Persoonlijk vind ik het etiket niet zo interessant. Degene waar het omgaat, daarentegen des te meer en dat zouden organisaties ook moeten vinden.
Op weg naar 2020
Het lijkt er sterk op dat het centrale - lees: normale - deel van de Bell curve steeds smaller wordt. Dat heeft tot gevolg dat de praktijk van hoe er in organisaties gewerkt wordt, bij steeds minder mensen past. Waar de tendens in overheidsbeleid en bedrijfsleven nog steeds is om het werk te protocolleren, te 'Lean Six Simga'-iseren, wil de menselijk geest dat juist steeds minder. De individuele, creatieve, niet-standaard mens wil niet langer worden opgesloten in dergelijke arbeidsprocessen.
Dat we in Nederland inmiddels meer dan 600.000 ZZP'ers hebben is geen toeval. Zij zijn een voorhoede die op eigen benen is gaan staan, om trouw te kunnen blijven aan wie ze echt zijn. Vaak nemen ze daarvoor zelfs een lager inkomen op de koop toe. Zij zijn al uit de kast gekomen.
Bedrijven die echt willen innoveren, creativiteit willen stimuleren, zullen hier rekening mee moeten houden. Stap niet in de valkuil te denken dat je medewerkers wel in een bepaalde mal kunt persen. Dat geeft onderpresterende, ongelukkige medewerkers. Ook degenen waarvan je denkt dat het wel goed gaat, kunnen een hoop verbergen. Dergelijke bedrijven zullen de slag om 2020 zeker gaan verliezen. Ze laten een enorm potentieel in hun workforce onbenut. Het werken van de toekomst vraagt om ruimte voor eigenheid, niet om standaardisering en uniformering.
Laat jezelf zien
Voor wie zich aangesproken voelt heb ik nog een oproep: "
Investeer niet langer in het verbergen van wie je in de kern bent. Kom ervoor uit en ga het gesprek aan over wat dat betekent voor jou, je collega's en je leidinggevende. Ga niet te ver met jezelf aanpassen aan het gemiddelde.".
Door niet langer jezelf op te stellen als grijs persoon, wordt de werkvloer een stuk kleurrijker én ontstaan nieuwe dynamieken en mogelijkheden.
En, niet onbelangrijk, het is goed voor je salariëring en waardering. Voor ons Nederlanders toch altijd een belangrijke motivatie!
KORTOM, KOMT ALLEN UIT DE KAST!!!
PS: Ere wie ere toekomt. Het idee voor deze Blog kreeg ik door het lezen van het boek 'Blijf je werk de baas voor hoogsensitieve personen' van Barrie S. Jaeger. Daarin werd naar het onderzoek van Snyder verwezen.
Reader Comments (3)
Een visie die smaakt naar meer. Blijf ajb schrijven over deze onderwerpen Dirk Anton.
Een post uit mijn hart. De uitzondering wordt de regel. Dat zal voor velen die leiding geven in de industrieel georganiseerde administratiefabrieken nog een hele kluif worden. Vooral voor henzelf. Einde functieclassificatie, het ultieme indelen en in toom houden van 'afwijkend' gedrag.
De toekomst is nu meer in handen van de creatieven, de mentaal 'bandelozen' en de 'onaangepasten'.
ADHD en hoogsensitiviteit zijn pas een probleem als de samenleving niet de grote kwaliteiten van deze 'aandoeningen' kan inzien. De vraag is of de manier hoe we onze samenleving hebben ingericht niet een afwijking is: een afwijking van hoe een mens met een normale emotionele en creatieve huishouding het liefst leeft en werkt.
Voor velen 'mensen met een afwijking' brengen mooie tijden aan.
Beste Gonneke en Paul,
Ik ben erg blij met julie reacties. Dit thema, deze blog gaat over een wezenlijke ontwikkeling in deze tijd. Voor jullie in elk geval herkenbaar, hopelijk volgen er meer. Mooie aanvulling van Paul. Wordt vervolgd...